مدتي است که بحث جداسازي جنسيتي در دانشگاه هاي کشور دوباره مطرح شده است. دراين روزها برخي از مسوولا ن نظام آموزش عالي کشور تمام هم و غم خود را گذاشته اند تا به اين موضوع رسيدگي کنند. از مصاحبه ها  و گزارش هاي رسانه ها تا ارائه انواع آمار و نتايج پژوهش در لزوم تک جنسيتي کردن دانشگاه هاي کشور. در همين راستا روز جمعه نيز مصاحبه اي از مسوولا ن دانشگاه خواجه نصير در رسانه ها انعکاس يافت. وي در سخنان خود با تاکيد بر اين ديدگاه که اختلا ط دختر و پسر تحت هر شرايطي فساد آور است به دفاع از تک جنسيتي شدن دانشگاه ها پرداخته بود. بحث ما در اين جا بيش از آن که معطوف به ميزان نادرستي اين نوع نگاه به روابط دختران و پسران در جامعه باشد در نقد نگاه کلي به آموزش عالي است. اين گونه نگاه ها به دانشگاه و دانش حاکي از يک اشکال اساسي در نگاه تصميم سازان اين حوزه است. اين افراد با مقوله دانشگاه چنان برخورد مي کنند که گويا تنها مساله اساسي در دانشگاه هاي ما روابط دختر و پسر است. انگار تنها مشکل در سيستم آموزش ما اين است که ممکن است پسري با دختري در دانشگاه ارتباط برقرار کند يا به قول ايشان دختري در کلا س با يک نگاه پسري را بدزدد. اين نوع نگاه ناخودآگاه اين ديد را نيز ترويج مي کند که دانشگاه هاي کشور تنها کار کردشان ارتباط بين دختر و پسر است. اما در ميان تمام تکاپوهاي جنسيتي در تعريف دانشگاه ماهيت اصلي دانشگاه و دانش مغفول مانده است. نگاه جنسيتي به دانشگاه و دانشجو فراموش مي کند که دانشگاه در واقعمکان دانش است. مکاني است براي کسب و توليد علم. هيچ گاه کسي هنگامي که از علم سخن به ميان مي آيد يا قرار است از يک تئوري دانشگاهي براي بهبود زندگي بشر استفاده شود از جنسيت صاحب نظر سوال نمي کند يا از روابط شخصي او با جنس مخالف سخني نمي گويد.
در اين ميان هم کسي سخني از کيفيت آموزشي دانشگاه ها به ميان نمي آورد. کسي نمي پرسد که دانشجويان دختر و پسري که سر کلا س ها نشسته اند از چه متوني و با چه کيفيتي استفاده مي کنند يا چه کسي با چه سطح و دانشي به عنوان استاد به آنان چيزي مي آموزد. مسوولي هرگز از سطح پايين مقالا ت و کتب علمي شکايتي ندارد و از رتبه هاي پايين علمي دانشگاه هاي ما سخني نمي گويد. حتي برنامه هاي بلند مدت و کوتاه مدت با بودجه هاي آن چناني اجرا مي شود تا مساله جنسيت را در دانشگاه ها مديريت کند اما در مقابل چندان عزم کافي و طرح جدي براي نظارت بر کيفيت دانشگاه ها و محتواي علمي آنها و همچنين ارتقاي سطح علمي دانشگاه ها وجود ندارد. دانشجويان به کمک کلا س کنکور و کتب رنگارنگ تستي به دانشگاه ها ميآيند، چند سالي چندين ميليون از جيب دولت يا خانواده شان هزينه مي کنند و در نهايت از دانشگاه خارج مي شوند برخي مي گويند که اگر دانشگاه ها  تک جنسيتي شوند مشکلا ت آموزشي هم حل مي شود اين گروه خوب است که نگاهي جامع به برون داد  علمي مجموعه  دانشگاه هاي کشور داشته باشند. بايد در نگاه برخي مسوولا ن نسبت به دانشگاه تغييرات جدي ايجاد شود. بايد کساني تصميم گير بخش دانشگاهي شوند که کارشناس امور علمي و پژوهشي و سر رشته دار دانش باشند نه  صرفا نگاه جنسيتي. اگر اين موضوع به واقعيت بپيوندد و نگاه دانش محور بر مديريت آموزش عالي کشور حاکم شود بي شک بسياري از دغدغه هاي اخلا قي مسوولا ن نيز رفع خواهد شد. چرا که در فضاي علمي و انتقادي ديگر نگاه ما  صرفا جنسيتي نخواهد بود و دانشجويان به همکلا سي هايشان نه به عنوان يک نفر از جنس مخالف که از ديد يک همکار علمي که وظيفه اي مشترک در قبال پيشبرد دانش دارند نگاه خواهند کرد.