شش ماه قبل سخن بر سر اين بود که ابتدا لايحه هدفمند کردن يارانه ها در مجلس تصويب خواهد شد و سپس لايحه برنامه پنجم توسعه اقتصادي، اجتماعي، فرهنگي و سياسي کشور به تصويب مجلس خواهد رسيد و سپس بودجه سالانه با هدف تحقق  اين برنامه بررسي و تصويب خواهد شد.اندکي بعد اين بحث مطرح بود که ابتدا ارزيابي چگونگي اجراي برنامه چهارم  و بعد لايحه هدفمند کردن يارانه ها و در مرحله بعد قانون برنامه پنجم و لايحه بودجه. اندکي بعد گفته شد که برنامه چهارم اجرا نشده و بحث تحقيق و تفحص از چگونگي اجراي اين برنامه پيشنهاد شد و...  هيچيک نشد واينک  لايحه بودجه 1389 کشور مراحل نهايي خود را در مجلس شوراي اسلامي  مي گذراند.صرفنظر از مباحثي چون تاخير در ارائه لايحه  به مجلس  و نامشخص بودن اهداف برنامه اي که اين بودجه براي آن نوشته  شده است! يعني معلوم نيست آيا اين بودجه اهداف اجرا نشده برنامه چهارم توسعه را محقق خواهد کرد يا اهداف برنامه  نوشته نشده پنجم توسعه را يا اهداف لايحه به فراموشي سپرده شده هدفمند کردن يارانه هارا ؟
صرف نظر از همه موارد مهم فوق الذکر،فرايند ارائه و بررسي و تصويب بودجه 89 در مجلس با مشکلات ظريفي  همراه است که عدم توجه به آنها حداقل وقت کشور را تلف خواهد کرد. از جمله اين ظرايف اين است که محور اين لايحه  عدالت است ؟ رشد است؟ يا توسعه؟ يا هرسه؟
رشد، شرط اول توسعه است و هيچ کس مخالف با رشد نيست، ولي رشد ديده شده در بودجه اگر با اصول منافات نداشته باشد، با شعارها منافات دارد، زيرا نظر اغلب صاحبنظران از جمله تجارب عملي کشورها نشان مي دهد، رشد هميشه با تشديد نابرابري در يک دوره همراه است  و تشديد نابرابري عدالت را خدشه دار مي کند. 
شرط راه اندازي توليد ايجاد علاقه به سرمايه گذاري است و لازمه سرمايه گذاري، رسيدن به سود براي سرمايه گذار است. اگر براي آن مشکل ايجاد شود، سرمايه مولد شکل نخواهد گرفت. از طرفي جامعه و اقتصاد وتوليد در عصر اطلاعات  يا جهان در رابطه است و  حرکت به سمت توسعه در يک روند جهاني بايد معنا شود  که اين خود با مشکلات جدي مواجه است.
در بحث توسعه،  موضوع  مشارکت  مطرح است و مشارکت يعني حضور مردم از لحاظ سرمايه فکري، کاري، فرهنگي  و اين مشارکت  با اقناع  ميسر مي شود. مردم نمي خواهند کلمه توسعه، عدالت و رشد را فقط از دولت يا نمايندگان مجلس بشنوند، بلکه مي خواهند از يک فرد دانشگاهي هم بشنوند، اما دانشگاهيان  اين نوع نگرش به بودجه را  يا عامل رشد بدون دستيابي به توسعه مي دانند يا توسعه بدون  تامين عدالت ! زيرا در شرايط ايجاد شده زمانبندي اين دو يعني توسعه و عدالت را يکي نمي دانند.
تا نگرش سيستماتيک به توسعه و عدالت در بين دولت، مجلس، دانشگاه و روشنفکر و رسانه ها شکل نگيرد و تا بودجه براي هدفي برنامه اي تدوين نشده باشد  و تا محور توسعه در يک برنامه ميان مدت به صراحت براي مردم روشن نشود نبايد منتظر اتفاقي خاص باشيم . متاسفانه مباحث مطرح شده در بررسي لايحه بودجه خلا»همه اين موارد را گواهي مي دهد و بايد منتظر تعارض هايي در رسانه ها از جمله صدا و سيما  و روزنامه ها و سايت ها و غيره بود و اين بر نگراني مردم خواهد افزود.