نامزدهاي تعيين صلاحيت شده براي انتخابات رياست جمهوري دهم رسما اعلام شدند و دوران 21 روزه تبليغات انتخاباتي با رقابت چهار نامزد شروع شد و ستادهاي انتخاباتي نامزد ها و طرفدارانشان در سراسر کشور کار معرفي توانائي هاي نامزد مورد نظرشان را آغاز کردند.
همزمان توصيه هاي مشفقانه و بي طرف و توصيه هاي جانبدارانه هواداران بعضي از نامزدها هم در صدر خبرها قرار گرفت، ازجمله توصيه هاي دکتر لاريجاني رياست مجلس شوراي اسلامي مبني بر اين که نامزدها سياه نمايي نکنند و توانائي هاي خود را توضيح دهند و ضعف ها و کاستي هاي طرف مقابل را مورد هجوم قرار ندهند که ممکن است به اصل نظام لطمه وارد شود. بايد پرسيد که اولا در 3/5 سال گذشته که دولت نهم و رياست آن، همه دستاوردهاي 30 ساله را مورد هجوم قرار دادند و چنين وانمود کردند که در اين چهار سال به اندازه 16 سال سازندگي و اصلاحات کار شده وطوري سخن گفتند و گفتند و مي گويند که گويا همه ارزش ها و اصول خدمات در همين سه سال گذشته رعايت شده و در 27 سال قبل از آن همه چيز لگدمال و منکوب بوده و ... چرا دکتر لاريجاني چنين خطري را احساس نکردند؟ و حالا به توصيه برخاستند. ثانيا آنچه که به انقلاب و کشور عزت و عظمت مي دهد توانايي مردم است، توانايي جامعه است که نبايد نفي شود ، ارزيابي توانايي افراد و آنرا در سبد کيل منصفانه قراردادن، آگاهي جامعه را بالا مي برد که خود نيز توانايي است.
تحليل حاکميت يک دولت در يک دوره چهارساله و نقد بازيگران رسمي و غيررسمي آن که در تصميم گيري و اجراي تصميمات اتخاذ شده دخالت دارند و بررسي نتايج آن تصميمات در زندگي مردم و نقد منصفانه و مبتني بر واقعيات و توصيف وضعيت مشارکت، وفاق گرايي، مسئول بودن، شفافيت، پاسخگويي، کارايي، فراگيري و تبعيت از قانون و مقايسه اين ويژگيها در دولت هاي قبلي بعد از انقلاب، مقايسه وضعيت فساد، چگونگي شنيده شدن صداي اقليت و در نظر گرفته شدن آن و چگونگي شنيده شدن صداي قشر آسيب پذير جامعه در تصميم گيري ها و پاسخگويي تصميمات به نيازهاي حال و آينده و ... نه تنها سياه نمايي نيست بلکه ايفاي مسئوليت اجتماعي و نشانه قدرت و قوت ملي و توانايي جامعه در ديده باني آينده است، چرا مي خواهيم حريم امن فرا قانوني براي يک گروه ايجاد کنيم و نام آنرا جلوگيري از سياه نمايي بگذاريم؟ چرا نامه هاي کذايي همسر سخنگوي دولت که بارها و بارها تمام دست آوردهاي دولت مورد تاييد امام(ره) و دولت سازندگي و دولت اصلاحات را با بدترين واژه ها مورد هجوم قرار داد تا آن حد که مرحوم پدرش را نيز به عذر خواهي و نصيحت به او وادار کرد، سياه نمايي نام نگرفت؟ ما نقل مقام معظم رهبري در مورد خدمات گسترده و دست آوردهاي عظيم بعد از انقلاب اسلامي به اقصي نقاط کشور که محصول و دستاورد دولت هاي بعد از انقلاب است را تکرار مي کنيم و هيچ فرد و دولتي را مصون از نقد و پاسخگويي در برابر ملت و در برابر قانون نمي دانيم و بيان مستدل عملکرد افراد و دولت ها و بيان مسائل و مشکلاتي که در سايه تصميمات و عملکرد آنها متوجه کشور و مردم شده است را قوت جامعه و آزادگي اعطايي انقلاب اسلامي مي دانيم. بيان برنامه ها به خودي خود نقد و نارسايي عملکرد فعلي را در بر دارد، نبايد اسم اين را سياه نمايي گذاشت و تعرض به نظام تلقي کرد، که اين خود يک محدوديت است بر سر راه معرفي درست نامزدها و يک تلاش است براي حفظ وضع موجود.
مثلا مهندس ميرحسين موسوي با آن سابقه درخشان و اداره مطلوب جامعه در دوران جنگ تحميلي و حمايت همه جانبه از رزمندگان و جلب رضايت چند باره امام راحل (ره) و مقام معظم رهبري در دوران رياست جمهوري شان از توانايي هاي خود در اصلاح ساختار تصميم گيري با مشارکت و نظريابي از دست اندرکاران اقتصادي اعم از صنوف بازاريان، توليدگران و کارگران در حل مسائل اقتصادي نظام مند و سيستماتيک و موثر و دائمي سخن به عنوان يک گزاره اقتصادي سخن مي گويد، اين خود يعني اين که در حال حاضر چنين سيستمي نيست. يا 5 اصل اساسي ميرحسين براي اداره کشور به شرح زير، قطعا مدعي اين معني است که در حال حاضر در اداره کشور به اين اصول توجه نمي شود و اين 5 اصل عبارتند از:
1- مسئله اشتغال که عدم اشتغال، بداخلاقي، فرهنگ بد، اعتياد ، نابسامان شدن خانواده ها و تيره شدن آينده جوانان را در پي خواهد داشت.
2- مسئله گراني و تورم داخلي که منشا آن عدم برنامه ريزي و برنامه هاي نا درست است.
3- احياي سازمان مديريت و برنامه ريزي کشور که چند سالي است وجود چنين رکن اساسي ديده نمي شود.
4- مبارزه با فساد
5- رعايت حقوق شهروندي که امام (ره) تاکيد ويژه اي بر آن داشتند و فرمان هشت ماده اي امام در اين رابطه را همه به خاطر دارند.
اين مطالب در عين حال که از توانائي هاي اين نامزد اصلاح طلب پايبند به اصول سخن مي گويد، به خودي خود از ضعف دولت فعلي نيز در پرداختن به حل اين مسائل خبر مي دهد، آيا اين سياه نمائي است يا واقعيت؟