نزديک به چهارسال پيش يعني دقيقا در 17 خرداد 1384، محمود احمدي نژاد که براي تبليغات انتخاباتي به آبادان رفته بود در جمع مردم اين شهر، طبق معمول آن روزها به ايرادگيري از دولت هاي سازندگي و اصلاحات پرداخت و در ضمن آن وعده هاي جذابي به مردم داد و گفت: «فقرزدايي، از جنگ مشکل تر نيست... با اين پشتوانه عظيم مردمي و با اين قدرت، اکنون در حل مساله ساده اي مثل تامين آب و فاضلاب يک شهر مرزي که گردن همه مردم ما حق دارد، 17 سال است درمانده شده ايم.»
در طول اين سال ها، اين درماندگي (به قول احمدي نژاد) 18، 19، 20 و 21 ساله شد و در طول چهارسال دولت نهم هم اين مساله ساده حل نشد تا اينکه ديروز که احمدي نژاد بازهم براي سفري تبليغاتي (شما بخوانيد سفر کاري يا سفر استاني!) به آن ديار رفته بود، باز هم به ياد مشکلات اساسي مردم خرمشهر و آبادان افتاد که از زمان جنگ تاکنون گريبانگير آنها بوده و در راس آنها مشکل آب اين شهرهاست! اينگونه بود که باز هم گفت: «مشکل اول مايه حيات، آب است. طرح هاي گوناگوني شروع و سرمايه گذاري شد، ولي بالاخره مشکل آب، آن طور که مردم توقع دارند حل نشده است. در حال حاضر، طرح بزرگي در حال اجراست که انتقال آب از کرخه به خرمشهر است. سرعت کار خوب است و اميدواريم اين پروژه به سرعت اجرا شود و مثل پروژه هاي قبلي متوقف و نيمه کاره نماند تا شاهد باشيم آب سالم به خرمشهر و آبادان عزيز برسد.»
مقايسه اين دو گفته نشان مي دهد که ظاهرا چيزي عوض نشده است، مشکل همان مشکل سابق است و حرف مرد هم يکي است (مشکل حل مي شود!) اما اگر دقيق تر شويم، نکات مهمي را مي توانيم از مقايسه همين دو جمله احمدي نژاد در دو مقطع زماني متفاوت به دست آوريم:
1- دولت نهم اداره کشور را دارد به صورت آزمون وخط و تجربي ياد مي گيرد و هيچ گاه حاضر نشده از تجربيات دولت هاي قبل استفاده کند و اين طبيعي است دولتي که نسبت به دولت هاي قبل با بغض سخن مي گويد حتي اگر بخواهد هم، نمي تواند از تجربيات آنها استفاده کند و خودش هم که تجربه مديريت کلا ني نداشته است. اين گونه است که در نگاه اول فکر مي کند مساله آب خرمشهر و آبادان (مثل هزارها طرح و پروژه عمراني ديگر) مساله ساده اي است که با يک دستور کوچک حل مي شود اما بعد از چهار سال به قول رئيس دولت «درمانده» مي شود چرا که «طرح بزرگي» براي اين کار در حال اجرا است که با سرعت کار خوب، باز هم بيش از چهار سال به طول مي انجامد! البته بازهم با اين همه آزمون و خطا و تجربه اندوزي بايد گفت که اين دولت، هنوز تجربه و توان مديريت کافي ندارد، چرا که هنوز هم خود را بي نياز از تجربه ديگران مي داند و اين نشانه ساده اي از بي تجربگي است.
2- وعده ها بيشتر از اين که براي عمل کردن باشند، براي تبليغ و راي آوردن است. در کنار اين وعده ها، بازهم بايد به دولت هاي قبل طعنه زد تا ناتواني دولت فعلي مخفي بماند. اين که احمدي نژاد اميدوار است که پروژه حل مشکل آب آبادان و خرمشهر مثل پروژه هاي قبلي متوقف و نيمه کاره نماند، يعني چه؟!
اين سخن هم در پي القاي اين ادعاست که در صورت تغيير دولت، پروژه هاي فعلي هم متوقف مي ماند  و هم بار ديگر ادعاي ناتمامي پروژه هاي دولت هاي سابق را پيش مي کشد.
چنين سخناني در حالي بيان مي شود که اين روزها دولت در پي مظلوم نمايي است و سعي مي کند منتقدان را مغرض معرفي کند!
22 خرداد روز ارزيابي مردم است; روزي که هر راي بايد بر اساس ارزيابي دقيق و منطقي در صندوق ها ريخته شود. با اين همه عده اي سعي دارند با احساسي کردن فضا و دادن شعارهاي عوامانه و فراکني  هاي تکراري، ذهن مردم را به سمت و سويي ديگر سوق دهند و اين درحالي است که مي توان با مقايسه دو سخن کوتاه درباره يک موضوع ساده به بسياري از واقعيت ها پي برد.